Ο Bowie

 low

Το μοντάζ παίζει λοιπόν

τον ίδιο ρόλο στον κινηματογράφο

που παίζει ο θάνατος στη ζωή

Pasolini      

Knowledge comes with death’s release

Bowie

Τώρα που κούρνιαξε η κατάσταση, ο καιρός (κυρίως συννεφιά και επίσης φλεβάρης μάρτης) δείχνει ιδανικός για ένα σημείωμα περί Bowie. Πιστός στον μύθο του, ο δικός μας προεικόνισε τον θάνατό του με ένα video clip, έστησε μια πρόχειρη ύστατη περσόνα και κατόπιν τα κακάρωσε με άψογο, φυσικά, timing· το τραγούδι και το κλιπ ήταν της σειράς και ο θάνατος από καρκίνο. Θα διευκρινίσω γραφικώ τω τρόπω πως ακούω Bowie εξ απαλών ονύχων και μα την αλήθεια ακούω ακόμα τον Bowie του ’76 με ’80 (εδώ και κάποιον καιρό κυρίως το Always crashing in the same car), αντικαθιστώντας το Lodger [1979] με το Aladdin sane [1973]. Αλλά δεν φαντάζομαι πως χρειάζεται να επιμείνω για να πείσω τον οποιονδήποτε έχει αυτιά, μάτια και τα υπόλοιπα, όποιον λοιπόν δεν έπεσε προσφάτως στη γη πως ο Bowie έπαψε ουσιαστικά να υφίσταται μετά από το άτιμο 1980· μιλάμε για 36 χρόνια! Υπήρξε για μια πρωτοφανώς δραστική και πετυχημένη δεκαετία και κατόπιν ξεφούσκωσε εκκωφαντικά και το ενδιαφέρον εστιάζεται επί της παρούσης ακριβώς σε αυτό το ξεφούσκωμα: εφόσον δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται, κυριολέκτω διαβεβαιώνοντας πάραυτα πως μου έχει χαλάσει η θέρμανση.

Το σχήμα είναι απλούστατο: όταν η εποχή που ο Bowie είχε προφητέψει ήρθε, δεν τον είχε πια ανάγκη και, όταν κατέστη καλλιτεχνικά περιττός, μεταλλάχθηκε σε κάτι σαν επαγγελματία του εαυτού του, σε συντηρητή του brand στο οποίο είχε μετατραπεί –και το οποίο εισήγαγε το 1997, πάντα πρωτοπόρος όπως λέγεται, στο χρηματιστήριο.1 Αν ελέγξουμε ψύχραιμα τις αντιδράσεις και χαλιναγωγήσουμε την ισχύ της νοσταλγίας μας, θα διαπιστώσουμε πως μάλλον κανείς δεν έπεσε στ’ αλήθεια από τα σύννεφα. Το να εισάγει ο Bowie τον εαυτό του στην αγορά ως προϊόν, μόλις το ξανασκεφτόμαστε, ακούγεται τελικά το ίδιο λογικό με το να πεθαίνει ο Dee Dee από υπερβολική δόση στα πενήντα ένα του (θεός σχωρέστον).

Όταν άλλωστε εξυμνούσε ασαφώς τους Ναζί (τάση που τον χαρακτήριζε ήδη από το Hunky Dory του 1971) και κατόπιν έσπευδε να απολογηθεί, κατηγορώντας την κακιά την κόκα για τα παραληρήματά του, αγνοούσε μάλλον την πάντα επίκαιρη ρήση του Poe: my enemies referred the insanity to the drink, rather than the drink to the insanity (οι εχθροί μου πίστωναν την τρέλα στο ποτό και όχι το ποτό στην τρέλα). Βέβαια, εδώ ξεκινάνε τα προβλήματα, γιατί αναρωτιέμαι: είμαστε άραγε απολιτίκ και αισθητιστές που μάλλον προτιμούσαμε έναν Bowie που έγραφε το Station to station με βασική αναφορά τον Hitler από τον αντιρατσιστή Bowie του Let’s dance και του Tin machine (αδυνατώ να ξεπεράσω το εξώφυλλο αυτού του δίσκου, τον οποίο έχω μάλιστα από σπόντα και σε βινύλιο); Είναι η κατάστασή μας τερματική όταν συνειδητοποιούμε πως ένας από εικοσαετίας νεκρός Bowie θα βελτίωνε κατά πολύ την τερματική κατάστασή του (έστω κι αν ο ίδιος κατά πάσα πιθανότητα δεν θα συμφωνούσε με την κρίση μας); Έχει νόημα να τα λέμε όλα αυτά; (Εν παρόδω, αξίζει να αναφερθεί πως απέρριψε, προς τιμήν του, δύο φορές αγγλικούς τίτλους ευγενείας.)

Ο Iggy είναι ένας καλός γνώμονας για να επιχειρήσουμε μια αποτίμηση του φίλου του: παρ’ όλες τις πατάτες που έχει κατά περιόδους βγάλει, πει και κάνει, υπάρχει κάτι που δεν ανάγεται ούτε καταλύεται με τέτοια άνεση. Ο Iggy είναι κατά κάποιον τρόπο αξιοσέβαστος, γιατί πάντα ήταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απηυδισμένος και σαλεμένος. Ο μανιοϋπαρξισμός του είναι πηγαίος, στοιχειώδης και τελείως ξεκάθαρος. Από τις αποκλειστικά μονοσύλλαβες και δισύλλαβες κραυγές των δύο πρώτων album των Stooges στον ανεξήγητα διανοητικό όλεθρο του Raw power και την –εσωτερική ως προς το καθένα και συσχετιστική των δύο– ισορροπία των Idiot και Lust for life, κατά κάποιον τρόπο δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα. Στον Bowie φυσικά αλλάζουν τα πάντα· ποιο είναι το ελατήριο που προξενεί αυτήν την κίνηση;

Ενώ πάντα αρεσκόταν στο να προσομοιώνει κάποιο νόημα, να διαχειρίζεται την εικόνα του, να ταΐζεται με και να καταβροχθίζει κατά βούληση ό,τι περνούσε από μπροστά του, η πλάκα είναι πως πίσω από αυτόν τον εκθαμβωτικό αστέρα της πουστιάς και του ολέθρου ήταν, σε έναν κάποιον βαθμό, ένα φλεγματικός άγγλος κυριούλης, που αρχικά έπιασε επιτέλους στην αγορά των αγγλικών singles επειδή οι γιάνκηδες προσγειώθηκαν στο φεγγάρι. Αν λυπάμαι, δεν λυπάμαι και τόσο επειδή ο Bowie αποδήμησε εις κύριον: εκτός του ότι δεν κάναμε ποτέ πολλή παρέα (μου έριχνε πολλά χρόνια), υπήρξε επί της ουσίας ένα καλλιτεχνικό ζόμπι για λίγα παραπάνω χρόνια απ’ όσα υπάρχω εγώ συνολικά. Κάπως όμως με πτοεί που τον είδα να παλεύει έτσι στα τελευταία του, που ο θάνατος ως μοντάζ τον ξεγύμνωσε και τον παρουσίασε τόσο ευάλωτο και ακόμη πιο επιφανειακό απ’ ό,τι υποψιαζόμασταν, που εν τέλει κατέστη πραγματικά περιττός. Στεναχωριέμαι, σε τελική ανάλυση, γιατί ο αφανισμός υπονόησε πως ο Bowie πιθανόν να ήταν, υπό μία ορισμένη έποψη, εξαιρετικά περιορισμένος…

~

Απόσπασμα από το δοκίμιο της Hito Steyerl “A Thing Like You and Me” στο The Wretched of the Screen

[…] Μα, επίσης το 1977, ο David Bowie βγάζει το σινγκλ Heroes. Τραγουδάει για έναν νέο τύπο ήρωα, πάνω στην ώρα για τη νεοφιλελεύθερη επανάσταση. Ο ήρωας είναι νεκρός –ζήτω ο ήρωας! Ωστόσο ο ήρωας του Bowie δεν είναι πλέον υποκείμενο, μα αντικείμενο: ένα πράγμα, μια εικόνα, ένα υπέροχο φετίχ –ένα εμπόρευμα βουτηγμένο στην επιθυμία, αναγεννημένο από την αθλιότητα του χαμού του.

Με μια ματιά στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού το 1977 βλέπουμε γιατί: το κλιπ δείχνει τον Bowie να τραγουδάει στον εαυτό του από τρεις γωνίες ταυτόχρονα, με τεχνικές layering να τριπλασιάζουν την εικόνα του· όχι μόνο ο ήρωας του Bowie έχει κλωνοποιηθεί, μα έχει βασικά μετατραπεί σε μια εικόνα που μπορεί να αναπαραχθεί, να πολλαπλασιαστεί και να αντιγραφεί, σε ένα ριφ που ταξιδεύει άνετα μέσω διαφημίσεων για σχεδόν οτιδήποτε, ένα φετίχ που πακετάρει το λαμπερό και ατάραχο post-gender στυλ του Bowie ως εμπόρευμα. Ο ήρωας του Bowie δεν είναι πια ένα ανθρώπινο ον που ξεπερνάει τα ανθρώπινα μέτρα και εκτελεί παροιμιώδη και εντυπωσιακά κατορθώματα, δεν είναι πλέον καν ένα ίνδαλμα, μα ένα γυαλιστερό προϊόν, προικισμένο με μετα-ανθρώπινη ομορφιά: μια εικόνα και τίποτα παρά μόνο μια εικόνα.

Η αθανασία αυτού του ήρωα δεν πηγάζει πια από τη δύναμη που τον κάνει να επιβιώνει από όλες τις πιθανές δοκιμασίες, αλλά από την ικανότητά του να αντιγράφεται σαν φωτογραφία, να ανακυκλώνεται και να μετενσαρκώνεται. Η καταστροφή θα μεταβάλει τη μορφή και την εμφάνισή του, μα η υπόστασή του θα παραμείνει ανέγγιχτη. Η αθανασία του πράγματος είναι η περατότητα και όχι η αιωνιότητά του.

~

Υγ. Εν πάση περιπτώσει, η συγγραφή αυτού του σημειώματος με ώθησε στο να βάλω στο repeat το Always crashing in the same car –πράγμα, εδώ που τα λέμε, όχι και τόσο ασυνήθιστο.

1 Αν και μπήκαν δυνατά, μετά από κάποια χρόνια τα λεγόμενα bowie bonds πήραν την κατιούσα. Αργότερα αυτή η πρακτική της μετατροπής των πνευματικών δικαιωμάτων σε ομόλογα διαδόθηκε, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Περί Bowie δες π.χ. http://money.cnn.com/2016/01/11/media/bowie-bonds-royalties/. Δεν είναι δύσκολο να προεκτείνει κανείς επάνω σε αυτήν την πλευρά του Bowie ως επιχειρηματία του εαυτού που προβαλλόταν διαρκώς στα παρεμφερή έντυπα, βλ. π.χ. David Bowie, 21st-Century Entrepreneur στο http://www.nytimes.com/2002/06/09/arts/david-bowie-21st-century-entrepreneur.html?pagewanted=all

Advertisements

One comment on “Ο Bowie

  1. bV says:

    Παραθέτω μια σχετική ανταλλαγή από αλλού.

    ~

    Αντωνης:

    Τα γνωστα, τα ιδια που ακουω 20 χρονια τωρα απο τους ¨με το ζορι εναλλακτικους¨. ¨Ο Bowie εχει πεθανει καλλιτεχνικα, επειδη δεν ξαναεβγαλε ενα Lady Grinning Soul μετα το 1980, και πουλησε τον εαυτο του ως προϊον στο χρηματιστηριο επειδη φλερταρε με το φασισμο στα σεβεντις και στην πραγματικοτητα ηταν ενας αγγλος κυριουλης, πραγμα που αποδεικνυεται απο το γεγονος οτι ο Ιγκι Ποπ δεν ηταν ενας κυριουλης, κυριως επειδη παντα τραγουδουσε κατι σαν πανκ και εγω ειμαι ο καλυτερος, γιατι αναγνωριζω ολα αυτα.¨
    Οποτε θα πω τα εξης λιγα.
    Προφανως ερχεται καποια στιγμη που, ειτε η δημιουργικοτητα πεφτει για υπνο, ειτε η εποχη σε ξεπερναει, ειτε η ηλικια αυξανεται, ειτε απλα τα εχεις πει και κανει ολα, οποτε δεν εχεις και πολλες προσδοκιες απο κανεναν και τιποτα. Ωστοσο, οταν μπορεις σε αυτο το πλαισιο να συγκινεις ακομα, ειναι αξιοθαυμαστο. Και αυτο συνεβη, τουλαχιστον για πολλους. Ποτε δεν μου αρεσε η κριτικη ¨δεν ειναι πια τοσο καλος, δεν μας εκπλησει πια¨, λες και ειναι κατι απλο. Εσυ και εγω δηλαδη, που δεν εχουμε κανει ποτε τιποτα ωραιο δηλαδη να αυτοκτονησουμε; Α, και τα δυο τελευταια βιντεο-τραγουδια ευτυχως προλαβαν και κυκλοφορησαν λιγο πριν πεθανει και δεν τα ειδαμε μονο υπο το θανατερο πρισμα, αν και ηταν διαχυτο. Καποιοι πολλοι σηκωθηκαμε και πανηγυρισαμε για το ποσο συνεπης ως προς το Bowie essence ηταν ο φιλος μας. Περι ορεξεως, οποτε….

    Αυτο με το φασισμο, δεν θα το σχολιασω πολυ, καθως πιστευω οτι και ο Χιτλερ να ηταν, αν το Always crashing in the same car (που παρεμπιπτοντως αναφερεται σ´ αυτην ακριβως την παρανοϊκη περιοδο της καταχρησης) ειναι ικανο να με συγκινησει, ε θα το κανει. Το μονο που εχω να πω ειναι οτι η αγαπη του για το φασισμο ηταν τοσο σοβαρη που συσσωμη η all afro μπαντα του τον εγκατελειψε (εννοωντας οτι κατι τετοιο δεν εγινε ποτε).

    Το οτι πουλησε τον εαυτο του ως προϊον δεν ειναι κακο, τουλαχιστον για οσους δεν μασαμε με τη λεξη ¨προϊον¨. Αλλωστε μιλαμε για το Bowie, ενα made up ονομα. Και ουτε καν ειναι δικη του πατεντα, αυτη η χρηση περσονας ως καλλιτεχνικου οχηματος, επειδη στο βαθος μπορει να ειναι κυριουλης. Λιγο νωριτερα το ειχε κανει ο (Ζ)Ιγκι Ποπ, ο οποιος κουλ.

    Οσο για το αποσπασμα απο το δοκιμιο της Hito Steyerl, που παραθετεις, θα πω το εξης. Καλη η προσπαθεια αλλα δεν επιασε. Οσο κι αν η λεξη ¨δοκιμιο¨ προσπαθει τιμια να μας προκαταλαβει, προκειται περι τεραστιας μπουρδας και εξαγωγης ξυγκιου απο τη μυγα. Η αλλη βρηκε πολιτικες προεκτασεις στις στιγμες που φαινεται διπλος ο Bowie, λογω του crossfade, σε μια εποχη που τα βιντεο δεν ειχαν και πολλα πραγματα να δειξουν. Και ξαναλεω, λογω του crossfade. Οσο για τρεις Bowie στο ιδιο καδρο, αυτο δεν συμβαινει ποτε, και να φανταστεις, δεν μπαινω καν στον κοπο να δω το βιντεο πριν το πω. Δοκιμιο της Hatori Hatso my ass. Απλα αποδεικνυει και αυτη την δυναμη που εχει πανω μας η τεχνη να μας κανει να νιωσουμε σπουδαιοτεροι ειτε επειδη βρισκουμε τρωτα σημεια, οπως εσυ και η Χατορι, ειτε επειδη ταυτιζομαστε, οπως εγω.

    Ο Ιγκι Ποπ (στενος φιλος του Μποουι την περιοδο που ο Ντεηβιντ γουσταρε με τρελλα φασισμο) ειπε για τον εκλιποντα το εξης.
    ¨He was the light of my life¨

    Δεν ξερει ο Ιγκι Ποπ;

    ~

    fragmentary program:

    Προφανώς προσεγγίζουμε πολύ διαφορετικά τον Bowie και τον κάθε Bowie. Το να κάτσω να γράψω πόσο γαμάτος ήταν και τι ωραία που μας τα είπε δεν είναι η προτεραιότητά μου, άλλωστε δεν είναι δύσκολο το να εντοπίσει κανείς πιθανόν εκατομμύρια επικήδεια και προεπικήδεια κείμενα, από το Πρώτο Θέμα μέχρι το Rolling Stone, που ξεκινάνε με τον χαμαιλέοντα της ροκ κ.λπ. (ανάθεμα την ώρα που έγραψε ο/η πρώτος/η γι’ αυτόν τον γαμημένο τον χαμαιλέοντα). Ο θάνατος του, όμως, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να με αφήσει αδιάφορο, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου προξένησε ο θάνατος αυτός οφείλω να τα βάλω σε τάξη. Αυτό που με προβληματίζει –σε αυτήν την ταπεινή απόπειρα να εισπράξω το μερτικό μου από ψευδοεναλλακτικά likes– είναι αυτό που γράφω: αυτό το μπαουικό ξεφούσκωμα σε συνάρτηση με το πλαίσιό του, το οποίο ήταν και είναι ένα ζήτημα για όσους τον ακούνε και αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την τέχνη αποκλειστικά ως ένα υποκειμενικό βίωμα-μαραφέτι που μας αρέσει ή όχι, μας συγκινεί ή μη. Προς αυτήν την κατεύθυνση, λοιπόν, παρέθεσα κάποια στοιχεία και κάποιες σκέψεις.

    Οπότε δεν κριτικάρω, όπως λες, τον Bowie επειδή άρχισε να βγάζει μαλακίες και άλλωστε, ίσως κακώς να μην ανέφερα πως το ότι δεν έβγαλε πενήντα άλμπουμ από το 1980 και δώθε, πως για την ακρίβεια σίγησε για μεγάλα διαστήματα, είναι για εμένα θετικό από μόνο του. Αντιστρόφως, κακώς ίσως δεν σχολίασα τη μπαουική θεαματομανία που αναστήθηκε με τα προ/μετάθανάτια κομμάτια και βιντεοκλίπ, όπου ο κάθε πικραμένος βρήκε την ευκαιρία να θρηνήσει γοερά (χωρίς να γενικεύω, όσο κι αν γενικεύω). Τα κομμάτια και τα clips, παρεμπιπτόντως, μου φάνηκαν μέσες άκρες αδιάφορα, αν και ομολογώ πως η πρώτη αυτή εικόνα με ώθησε στο να μην τα ξανακούσω και ξαναδώ, πράγμα που δεν αποκλείεται να κάνω στο μέλλον, όταν θα έχει κάτσει η σκόνη (διατηρώντας μάλλον χαμηλές προσδοκίες). Στο ότι έρχεται μια στιγμή κατά τη σταδιοδρομία του που τα πράγματα χωλαίνουν συμφωνώ, όπως ίσως υποψιάστηκες, και είναι ακριβώς αυτή η στιγμή που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον να σκεφτούμε –και σίγουρα όχι να ακούσουμε– στην περίπτωση Bowie.

    Η καλλιτεχνική περσόνα στην οποία αναφέρεσαι είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το να μετατρέπεις κυριολεκτικά τον εαυτό σου σε ομόλογο. Τη λέξη προϊόν την αντιλαμβανόμαστε προφανώς με διαφορετικό τρόπο, οπότε δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να επιμείνουμε σε αυτήν την αντιπαράθεση (με χαροποιεί πάντως το ότι δεν μασάς). Αν απέναντι στη μονολιθική κριτική έρχεται η τυφλή αποδοχή επειδή-το-εμπόρευμα-είναι-ροή ή επειδή οι καλλιτέχνες είναι κι αυτοί εργαζόμενοι ρε αδερφέ, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Το ζήτημα και το πρόβλημα συνοψίζονται με τον απλούστερο τρόπο στην προμετωπίδα του CNN Money: David Bowie, who died Monday after a battle with cancer, was an innovator in business as well as music. Σταδιακά, όταν έληξαν οι μουσικές καινοτομίες, το βάρος μετατοπίστηκε αναπόφευκτα στο business. Φυσικά, δεν είπα πως “πούλησε τον εαυτό του επειδή φλέρταρε με τον φασισμό” [τρολάρεις αλλά μ’ άρεσε η συμπύκνωση xD]· αντιθέτως, αναφέρθηκα στο παράδοξο του να προτιμώ παρασάγγας τον Bowie της περιόδου φλερτ-με-τον-φασισμό από τον αντιρατσιστή Bowie. Αλλά υποθέτω πως εντέλει τόσο η σχέση με το χρηματιστήριο όσο και αυτή με τον φασισμό υποτάσσονται στο πιο στιβαρό και σημαντικότερο των δεδομένων: στο ότι ταυτίζεσαι με την τέχνη του Bowie. Κι εμένα μ’ αρέσει ο Pound. Σβήσε, λοιπόν, τις κόνξες του γιατί τα Cantos γαμούνε και δέρνουν και πάμε κάτω από τη σελήνη να απαγγείλουμε.

    Ο Iggy επίσης έγινε κυριούλης σε κάποιον βαθμό, σκουπίζοντας παλιά κάθε πρωί με την ηλεκτρική το δωμάτιό του για να ξεχάσει τη ζουζού, βγάζοντας εδώ και χρόνια άλμπουμ με διασκευές γαλλικής τζαζ και διαβεβαιώνοντας τον Letterman πως παίζει golf. Καλά κάνουν και ήναι (μισό-μισό) αμφότεροι κυριούληδες, δεν το λέω ως μομφή, μα περισσότερο (όσο αυτό είναι εφικτό) ως παρατήρηση και σημείο έντασης. Ο κυριουλισμός δεν έχει εκ φύσεως αποκλειστικά κάτι το μεμπτό, δεν είναι μια αμιγώς αρνητική έννοια –αν και το ζήτημα είναι πως σαφώς υπάρχει εδώ ανάγκη για έναν ορισμό του κυριουλισμού. Δεν παύει όμως ο Iggy, για πολλούς λόγους, να συνιστά προνομιακό έδαφος για να εξετάσουμε τον αποθανόντα, μιας και οι πορείες τους ήταν σε έναν βαθμό παράλληλες και μιας και ο καθένας είναι με κάποιον τρόπο αδιανόητος χωρίς τον άλλο (με την τριάδα να κλείνει φυσικά με τον Lou, του οποίου ο θάνατος ήταν τελείως διαφορετικός, μου προξένησε προσωπικά πολύ διαφορετικά συναισθήματα και σκέψεις και θα χρησίμευε επίσης ως ιδανικό σημείο αντίστιξης).

    Το φως της ζωής του Iggy, πακέτο με το “αφού δεν έχεις κάνει κι εσύ αυτά που έχει κάνει αυτός, τι μας λες” –το οποίο, αν και πανταχού παρόν σε παρόμοιες συζητήσεις, είναι στην πραγματικότητα κωμικά ρηχό, μιας και αν το ακολουθήσει κανείς με συνέπεια, απαγορεύει την τοποθέτηση ως προς οτιδήποτε και οποιονδήποτε– είναι για τον κάλαθο. Τοποθετούμαι ως προς κάτι και τοποθετείσαι ακολούθως κι εσύ, όπως κάνουμε εδώ· το ζήτημα είναι κατά πόσο προσπαθούμε να μη λειτουργούμε σολιψιστικά στις τοποθετήσεις μας και κάτα πόσο αυτές οι τοποθετήσεις επιθυμούν να στηρίζονται σε διάφορα πράγματα, εκ των οποίων σίγουρα ένα είναι η όσο το δυνατόν βαθύτερη γνώση του αντικειμένου και η παράλληλη διάθεση κριτικής καταστροφής αυτής της ίδιας της γνώσης, ένα άλλο είναι, υποθέτω, η ειλικρίνεια κι ένα ακόμα η προσπάθεια δημιουργίας χώρου για τον άλλο.

    Το ότι παραθέτω τη Steyerl δεν σημαίνει πως ασπάζομαι πλήρως τα λεγόμενά της· αν ήταν έτσι, ζήτω που καήκαμε. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι ένα κείμενο που αναφέρεται ακριβώς στο επίδικο και, αν και μάλλον συμφωνώ πως ξεζουμίζει ελαφρώς τη μεταφορά της και τη σημειολογία του πράγματος, σίγουρα έχει έναν πυρήνα που αξίζει να διερευνηθεί. Ο Bowie προεικονίζει τόσο το punk/post-punk όσο και το διαβρωτικό και αποσυνθετικό mainstream των 80s. Αν είναι να κεντράρω κάπου, προτιμώ να κεντράρω στη σχέση του με το δεύτερο, θεωρώντας πως το γκρεμίζειν ή έστω σκαλίζειν είναι πολύ χρησιμότερο αλλά και οιονεί πιο ευχάριστο του ξεσκονίζειν.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s