Εικόνες από μια έκθεση

Window at Le Gras

Οι θεοί που κοιμούνται μέσα στα μουσεία…

Artaud

Τα παρακάτω είναι άτακτες σημειώσεις, εικόνες, θέσεις και συμπυκνώσεις των εντυπώσεων, παραστάσεων, επηρειών και σκέψεων που μου προξένησε η επίσκεψη σε μία έκθεση ζωγραφικής μεγάλου μουσείου, που αφορούσε την επιρροή ζωγράφου του 20ού αιώνα σε άλλους ζωγράφους του 20ού αιώνα. Είχα αρκετό καιρό να βρεθώ σε κάτι παρόμοιο· συχνά μια τέτοια επίσκεψη λειτουργεί ως ένα είδος μοντάζ διαφόρων νοητικών αντικειμένων που πλέουν στα πεδία λόγου εντός των οποίων διαρκώς χανόμαστε και χαωνόμαστε, αφού πρώτα τα έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι. Σχεδόν όλα όσα ακολουθούν είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κοινότοπα και αποτυπωμένα με πρωτόλειο και βιωματικό τρόπο. Η συζήτηση θα με ενδιέφερε.

Ανδρείκελα

Δεν θα μου φαινόταν παράξενο, σε περίπτωση που μεταφερόντουσαν υπερφυσικώ τω τρόπω σε μια άλλη έκθεση, κάπου αλλού, αρκετοί εκ των επισκεπτών να μην το αντιλαμβάνονταν. Τους έλαχε η συγκεκριμένη λόγω μιας διαφήμισης στο μετρό ή ενός pop-up σε κάποιο site για τα καλλιτεχνικά και σκοτώνουν τον χρόνο τους χωρίς όμως, ατυχώς, να επιτελούν τον παραδοσιακό τους σκοπό, τη διασκέδαση –αν και το αποκαλούμενο νέο μουσείο επιθυμεί διακαώς να λύσει αυτό το ακανθώδες πρόβλημα. Μπορούμε να πούμε πως αυτή είναι μια θέση ελιτίστικη, πως υποτιμά το πλήθος ή τον λαό ή, ακόμα, πως μυρίζει αυταρέσκεια από χιλιόμετρα· περιέχει, όμως, οπωσδήποτε έναν σπόρο αλήθειας. Αν δεν τον αφήσουμε να φυτρώσει, κρυμμένοι πίσω από το πέπλο της ορθότητας και την οικουμενικότητα του βιώματος, δεν θα καταλάβουμε ποτέ τι μας συμβαίνει.

Οι κίνδυνοι, φυσικά, κυκλοφορούν πάντοτε ζευγαρωμένοι· αυτός εδώ βρίσκει το ταίρι του στην τέχνη ως ειδίκευση, την τέχνη ως γνώση, την τέχνη ως ισχύ και την τέχνη ως απόσχιση από ό,τι δεν είναι, όπως λέγεται, τέχνη. Στο μουσείο ως εργοστάσιο, φυλακή, ψυχιατρείο και σχολείο.

Δάκρυα

Πιθανώς τα μόνα μουσεία στα οποία η επίσκεψη μπορεί να εμφανιστεί ακόμα ως σχεδόν αμιγώς απρόσκοπτη είναι εκείνα τα παλαιικά μουσεία, που υπολείπονται ακόμα της στελέχωσης ενός ικανού και δραστήριου τμήματος marketing, αυτά με τους αποκαλούμενους παλιούς δασκάλους, για τους οποίους ενδιαφερόμαστε με τον ίδιο τρόπο που επισκεπτόμαστε τα αδέρφια των γιαγιάδων και των παππούδων μας στην εξοχή, μασώντας τσίχλα καθώς αναρωτιόμαστε πώς διάολο έφτασαν σε αυτήν την ηλικία. Στα μέρη αυτά μπορεί ακόμα κανείς να σουλατσάρει αποφεύγοντας το καταφανώς χυδαίο και το κανονικοποιημένο γκροτέσκο.

Τα μουσεία αυτά αναπόφευκτα θα εκλείψουν κατά τις λίγες ερχόμενες δεκαετίες.

Διείσδυση

Η ταμπέλα έγραφε:

Για λόγους ασφαλείας, απαγορεύεται να ξανανέβετε αυτή τη σκάλα.

Η σκάλα αυτή χώριζε την έκθεση στα δύο. Το θεώρησα αξιοπρόσεκτο.

Κανείς δεν έδινε σημασία στο αν τελικά κάποιος ξανανέβαινε τη σκάλα.

Χταπόδι

Υπήρχε ένα ζωγραφικό έργο, μεγάλων διαστάσεων, που αναπαριστούσε ένα χταπόδι. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που με τραβούσε ξανά και ξανά στο να πλησιάσω αυτό το χταπόδι, να αντιμετωπίσω αυτό το υπερμέγεθες χταπόδι από διάφορες οπτικές γωνίες, εντέλει να χορτάσω αυτό το χταπόδι όπως θα χόρταινα κι ένα άλλο χταπόδι –οποιοδήποτε χταπόδι.

Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε, μαζί με κάποιον που έκανε μια παρόμοια δήλωση πριν από πολλές δεκαετίες, ακολουθώντας άλλους που έκαναν αυτή τη δήλωση δεξιά κι αριστερά και προοιωνιζόμενος αυτούς που την έκαναν έκτοτε και θα την κάνουν μέχρι τον τελικό κρότο και τον ύστατο λυγμό: κατά κάποιον τρόπο, το θέμα δεν αποτελεί παρά πρόφαση για τον ζωγράφο.

Μάσκες

Στα λόγια ενός –πασίγνωστου– καλλιτέχνη της έκθεσης και στις αναφορές του σε ένα ρεύμα τέχνης ως νέου βήματος στην πιστότερη απεικόνιση της ζωής από τη ζωγραφική τέχνη διέκρινα, διευρύνοντας ελαφρώς αυτό που εννοούσε, τη διόλου ασυνήθιστη εννοιολόγηση της τέχνης ως προσομοίωσης της ζωής και της πραγματικότητας. Οι δύο υπόρρητες προκείμενες που ποτέ δεν αναφέρονται στις παρόμοιες δηλώσεις είναι ότι αφενός η τέχνη είναι λιγότερο πραγματική από κάτι που κωδικοποιείται ως ζωή και αφετέρου πως ο στόχος της τέχνης είναι, ακριβώς, να φτάσει στη ζωή και να πραγματωθεί, κατά κάποιον τρόπο, ως ζωή: η τέχνη υπολείπεται, χωρίζεται από τη ζωή με ένα χάσμα το οποίο πρέπει να γεφυρώσει και το οποίο είναι γεφυρώσιμο, δημιουργώντας έτσι ένα συνεχές. Πρόκειται για μια τυπική περίπτωση αυτού που θα αποκαλούσαμε αίτημα του αναλογικού.

(Συναφώς, στην έκθεση συμπεριλαμβανόταν κι ένα hyperrealist έργο μεγάλου μεγέθους που απεικόνιζε τον κεντρικό ζωγράφο της, στο οποίο έπρεπε φυσικά κανείς να πλησιάσει αρκετά για να του δώσουν οι πινελιές να καταλάβει πως δεν πρόκειται για φωτογραφία.)

Την ανάγκη αυτή προσέγγισης της πραγματικότητας ως ανώτερου ποιοτικού χαρακτηριστικού μπορούμε να την παρατηρήσουμε επί της παρούσης π.χ. στη διαρκή αγωνία για τεχνικά πιστότερη απεικόνιση σε κάθε μορφή κινούμενης εικόνας, η οποία δεν γνωρίζει κανενός είδους κοινωνικούς φραγμούς: άπαντες, από τις προβολές ταινιών στο οβάλ γραφείο μέχρι τα πορνογραφικά sites, προσπαθούν να ικανοποιήσουν την ακόρεστη μανία για HD, παραλληλίζοντας τη δημιουργία πλείστων όσων αγορών: 3D και IMAX, απίθανες οθόνες, διαδικτυακή ταχύτητα, εξωτερικοί σκληροί δίσκοι, μηχανές αναπαραγωγής και άλλα μαραφέτια· υποψιάζομαι πως είναι μόνο η ελλιπής μου ενημέρωση που σταματάει κάπου τον κατάλογο.

Υπό τις συνθήκες αυτές, η προάσπιση των φτωχών εικόνων και της χαμηλής ποιότητας, όπως και η απομάκρυνση από την αναπαραστατικότητα και τον ρεαλισμό ανακτούν αρκετή από την παλιά, καλή τους γοητεία. Τα προβλήματα αρχίζουν να αναδύονται όταν θεωρείται πως τα οχήματα αυτά έχουν κάποια περίεργη, μυστική αυταξία και πως οι δύο αυτοί πόλοι (hd, low-fi) είναι οιονεί υπαρκτικά και οντολογικά αντιτιθέμενοι.

Πλούσιοι και διάσημοι

Το να επιβεβαιώσουμε εδώ για νιοστή φορά πως η φωτογραφία είναι ο μέγιστος συγκαιρινός μας όλεθρος και το ότι, αν μας δινόταν η ευκαιρία να εξαλείψουμε ένα πράγμα, μία κατηγορία αντικειμένων της εποχής μας αυτό θα ήταν η φωτογραφία συνολικά, φαντάζει περιττό, επειδή είναι ευνόητο. Η φωτογραφία είναι η χείρα την οποία τείνει η ανθρωπότητα στον εαυτό της καθώς βουλιάζει ανεπανόρθωτα· μια επίσκεψη σε μια έκθεση σαν αυτή είναι υπεραρκετή για να μας πείσει άπαξ και δια παντός για τη βαρύνουσα αλήθεια αυτής της τοποθέτησης. Οι άνθρωποι φωτογραφίζουν, όπως είναι λογικό, τα πάντα σε μία έκθεση ζωγραφικής: έργα, περιγραφές έργων στους τοίχους, καταλόγους, βαριεστημένους φύλακες των αιθουσών και βεβαίως ο ένας τον άλλο μπροστά στη γιγαντοαφίσα της εισόδου. Αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε όμως, συνεχίζοντας τον συλλογισμό μας με βάση τα εμπειρικά στοιχεία που μας είναι διαθέσιμα και τα βιώματά (στον βαθμό που αυτές οι δύο κατηγορίες είναι διακριτές) που μας κάνουν να ερεθιζόμαστε μέχρι αναψοκοκκινίσματος είναι το εξής: έχει νόημα να ερεθιζόμαστε και να εξαντλούμαστε ενάντια σε κάτι που δείχνει να μετεξελίσσεται από πολιτισμικό συνήθειο σε ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό; Είμαστε σε θέση να βρούμε κάποια έξοδο κινδύνου, καθώς μας καταδιώκει ο homo photographicus, με τη γλώσσα να κρέμεται και το φερμουάρ ξεκούμπωτο?

Σίγουρα ο θρυλούμενος φόβος για τη φωτογραφική απώλεια της ψυχής έχει μία βάση που οφείλουμε να επανεξετάσουμε.

Λαβύρινθος

Το μουσείο είναι ο ζωολογικός κήπος της τέχνης· είναι, ακριβώς, ένας καλλιτεχνολογικός κήπος. Οι επισκέψεις στις εκθέσεις του μας φέρνουν αναπόφευκτα αντιμέτωπους με τη συνείδησή μας και το ζήτημα καθίσταται κατευθείαν μη επιλύσιμο. Οι πιθανότητες συγκλίνουν προς το να μη σταματήσουμε να πηγαίνουμε σε εκθέσεις, προς το να επιλέγουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τη συνείδησή μας, έχοντας ταυτόχρονα πρόσβαση σε κάτι στο οποίο –στις συγκεκριμένες εκφάνσεις του– δεν έχουμε αλλιώς πρόσβαση. Ταυτόχρονα, το μουσείο και η έκθεση μας σώζει από ένα άλλο είδος ενοχών, των φιλισταϊκών ενοχών του καλλιτεχνικά αστοιχείωτου μα φυσικά, το να βιώσουμε έτσι την εξοικείωση με την τέχνη εκμηδενίζει αυτοστιγμεί την τέχνη, μιας και η τέχνη είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να αδυνατεί να χωρέσει στη μέγγενη της εργαλειακότητας· για την ακρίβεια, αυτή θα μπορούσε να είναι η γενική γραμμή του ορισμού της.

Όπως και να έχει, η σχέση μας με το αντικείμενο μας παρασέρνει: είμαστε κατ’ εξακολούθησιν παρακολουθητές εκθέσεων. Πρέπει να οδηγήσουμε τους εαυτούς μας στο να (ξανα)αναρωτηθούμε τα παρακάτω και άλλα παρόμοια με την ύψιστη αφέλεια, σε μια απόπειρα να κατανοήσουμε τι σημαίνουν:

  • Ποιος κάνει τέχνη; Ποιες τέχνες κάνει, ποιες δύναται να κάνει και σε τι αποσκοπούν αυτές οι τέχνες και αυτή η τέχνη; Ποια είναι τα εφαλτήρια και ποια τα ελατήριά του;

  • Σε τι αποσκοπεί γενικά η τέχνη, εάν αποσκοπεί σε κάτι; Πώς πραγματώνεται το κάθε είδος τέχνης; Ποια είναι τα εγγενή προβλήματα των τρόπων πραγμάτωσης;

  • Γιατί πηγαίνουμε μαζικά και βλέπουμε π.χ. μια έκθεση του Goya, μα δεν πηγαίνουμε μαζικά κάπου να διαβάσουμε Goethe; Ποιες είναι οι διαφορές: είναι το marketing, η δυσκολία, ο χρόνος και η αφιέρωση που απαιτείται;

Οι τέσσερις εποχές

Όπως ανέφερα πιο πάνω, η έκθεση είχε σε μεγάλο βαθμό συγκριτικό χαρακτήρα, αφορούσε την επιρροή ενός ζωγράφου σε ένα σύνολο άλλων ζωγράφων. Μία παρατήρηση ενός από αυτούς τους άλλους μου φάνηκε ενδιαφέρουσα πιθανώς επειδή τύχαινε να τριγυρνάει στο μυαλό μου εκείνες ακριβώς τις μέρες: πώς, βλέποντας αρχικά ως ασχήμια και κατόπιν ως κρούσμα ιδιοφυίας ένα έργο του κεντρικού ζωγράφου, αναφώνησε “μα πώς το σκέφτηκε αυτό; Δεν θα μπορούσα ποτέ να το έχω σκεφτεί!”.

Ακριβώς αυτή η αίσθηση εντυπωσιασμού με τις ιδέες των άλλων μου φαίνεται καθεαυτή, όταν τη βιώνω και έχω την ευχέρεια να την εξετάσω στη συνέχεια πιο νηφάλια, εντυπωσιακότερη κι από την ιδέα που αρχικά με αποσβόλωσε. Οι ιδέες που μας εντυπώνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι εντέλει ακριβώς οι ιδέες που είναι επί της παρούσης αταίριαστες με το πνεύμα μας, που δεν θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί από αυτό το πνεύμα· υπό ιδανικές συνθήκες, η επαφή μας με τις ιδέες αυτές καθιστά το πνεύμα μας ικανό να εκκινήσει τη διαδικασία δημιουργίας ισόμορφων και αντίστοιχης χροιάς ιδεών.

Τρίπτυχο

και όλες οι εκκρεμότητες διευθετούνται.

~

One whom some were certainly following was one who was completely charming. One whom some were certainly following was one who was charming. One whom some were following was one who was completely charming. One whom some were following was one who was certainly completely charming.

Some were certainly following and were certain that the one they were then following was one working and was one bringing out of himself then something. Some were certainly following and were certain that the one they were then following was one bringing out of himself then something that was coming to be a heavy thing, a solid thing and a complete thing.

One whom some were certainly following was one working and certainly was one bringing something out of himself then and was one who had been all his living had been one having something coming out of him.

Something had been coming out of him, certainly it had been coming out of him, certainly it was something, certainly it had been coming out of him and it had meaning, a charming meaning, a solid meaning, a struggling meaning, a clear meaning.

One whom some were certainly following and some were certainly following him, one whom some were certainly following was one certainly working.

One whom some were certainly following was one having something coming out of him something having meaning and this one was certainly working then.

This one was working and something was coming then, something was coming out of this one then. This one was one and always there was something coming out of this one and always there had been something coming out of this one. This one had never been one not having something coming out of this one. This one was one having something coming out of this one. This one had been one whom some were following. This one was one whom some were following. This one was being one whom some were following. This one was one who was working.

This one was one who was working. This one was one being one having something being coming out of him. This one was one going on having something come out of him. This one was one going on working. This one was one whom some were following. This one was one who was working.

This one always had something being coming out of this one. This one was working. This one always had been working. This one was always having something that was coming out of this one that was a solid thing, a charming thing, a lovely thing, a perplexing thing, a disconcerting thing, a simple thing, a clear thing, a complicated thing, an interesting thing, a disturbing thing, a repellant thing, a very pretty thing. This one was one certainly being one having something coming out of him. This one was one whom some were following. This one was one who was working.

This one was one who was working and certainly this one was needing to be working so as to be one being working. This one was one having something coming out of him. This one would be one all his living having something coming out of him. This one was working and then this one was working and this one was needing to be working, not to be one having something coming out of him something having meaning, but was needing to be working so as to be one working.

This one was certainly working and working was something this one was certain this one would be doing and this one was doing that thing, this one was working. This one was not one completely working. This one was not ever completely working. This one certainly was not completely working.

This one was one having always something being coming out of him, something having completely a real meaning. This one was one whom some were following. This one was one who was working. This one was one who was working and he was one needing this thing needing to be working so as to be one having some way of being one having some way of working. This one was one who was working. This one was one having something come out of him something having meaning. This one was one always having something come out of him and this thing the thing coming out of him always had real meaning. This one was one who was working. This one was one who was almost always working. This one was not one completely working. This one was one not ever completely working. This one was not one working to have anything come out of him. This one did have something having meaning that did come out of him. He always did have something come out of him. He was working, he was not ever completely working. He did have some following. They were always following him. Some were certainly following him. He was one who was working. He was one having something coming out of him something having meaning. He was not ever completely working.

Gertrude Stein, 1911

~

d

Advertisements

3 comments on “Εικόνες από μια έκθεση

  1. Al says:

    Γιατί πηγαίνουμε μαζικά και βλέπουμε π.χ. μια έκθεση του Goya, μα δεν πηγαίνουμε μαζικά κάπου να διαβάσουμε Goethe;
    Στο “μαζικά” βρίσκεται η απάντηση. Δεν μπορείς να διαβάσεις μαζικά, πρέπει να είσαι μόνος στο σπίτι και επιπλέον συγκεντρωμένος σ ένα κείμενο. Σήμερα δεν διαβάζει κανείς (η ανάγνωση στο ιντερνετ δεν είναι πραγματική ανάγνωση), όλοι θέλουν να κοιτάνε και, κυρίως, να διασκεδάσουν. Κι όπως ξέρουμε διασκέδαση σημαίνει σκόρπισμα, να περάσει λίγο η ώρα… Αυτο εξυπηρετούν εκθέσεις σαν κι αυτή που περιγράφετε. Εξάλλου, κι αυτοί που πάνε στην μεγκα έκθεση δεν βλέπουν σχεδόν τίποτα, πάνε κατευθείαν στους πίνακες που έχουν την αυτόματη επεξήγηση, την ακούνε και τέλος. Θλιβερό πάντως αν σκεφτούμε τί αντιπροσώπευε ο Πικάσσο για την εποχή του…

    Liked by 1 person

  2. bV says:

    Καλησπέρα και καλώς ήρθατε.

    Έχετε δίκιο, η ερώτηση ήταν μάλλον άστοχη, περισσότερο ενδεικτική ενός προβληματισμού: αν θεωρούμε ότι ο Goya (ή όποιος, τέλος πάντων) είναι ένας καλλιτέχνης στον οποίο μπορεί κανείς να εγκύψει και να εμβαθύνει, γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο, σε επίπεδο μαζικής κουλτούρας, με τη λογοτεχνία ή τη φιλοσοφία; Υποθέτω ότι η απάντηση κρύβεται στη φύση των αντίστοιχων μέσων και, όπως είπατε, στην ευκολία του σουλατσαρίσματος σε έναν χώρο όπως το μουσείο, που ολοένα και θεαματοποιείται. Προσωπικά αναμένω τη σταδιακή είσοδο και αυτών των πεδίων στο μηχανάκι.

    Στα υπόλοιπα με βρίσκετε σύμφωνο. Ο υπαρκτός κίνδυνος του να διασκεδάσουμε μέχρι θανάτου δεν μοιάζει να απασχολεί πολύ κόσμο και στην καρδιά του ζητήματος συναντιούνται η εκκένωση της ανθρώπινης δημιουργικότητας κατά τη μετατροπή της σε εμπόρευμα με την τεχνική ως τέτοια (κεντρικός κόμβος η δικτύωση)· ο ανθρωπότυπος που τώρα μοιάζει να αναδύεται, εξαρχής ερριμμένος στη δικτύωση, καθίσταται όλο και πιο ανίκανος για την ακινησία και τη σιωπή που προαπαιτεί η σκέψη.

    Το τι σημαίνει ανάγνωση στο ίντερνετ, από την άλλη, είναι ένα ζήτημα ενδιαφέρον αφ’ εαυτού, πράγμα που πάλι συνδέεται με τη φύση του μέσου: η εγγενής έλλειψη ορίων όχι μόνο λειτουργεί ανασταλτικά ως προς τη σκέψη, αλλά επιπλέον φέρει μια ακαταμάχητη σαγήνη, μια απόλαυση της παρακμής καθώς ο χρόνος και η ζωή περνούν ανώδυνα στο πλαίσιο μιας παροντικής και παροντολάγνας σούπας. Δύσκολο να νιώσει κανείς αισιόδοξος βλέποντας όλη την πραγματικότητα να διαμεσολαβείται με αυξανόμενη πληρότητα από το βασίλειο του εικονικού, αλλά θα είμαστε εδώ για να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις…

    Like

  3. Al says:

    Καλησπέρα και πάλι
    Δεν το βλέπω να μπαίνει εύκολα η λογοτεχνία και η ποίηση στο κόλπο… Εκτός κι αν γίνει μέσω κάποιου event σαν σταντ απ κόμεντι, ο Μπραντ Πιτ διαβάζει Μπαλζάκ ας πούμε, αλλα΄και πάλι κάτι τέτοια γίνονται ήδη στο θέατρο. Δεν εννοούσα πάντως ότι το ερώτημα είναι άστοχο, απλά ότι η κοσμοσυρροή που παρατηρείται στις εικαστικές εκθέσεις δεν σημαίνει ότι το κοινό εμβαθύνει κάπου ή ότι έστω ενδιαφέρεται. Άρα δεν υπάρχει τελικά και καμιά ουσιαστική διαφορά με την λογοτεχνία ή τη φιλοσοφία. Αναρωτηθείτε το εξής ποιά επίδραση έχουν αυτές οι εκθέσεις στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, τί αντίκτυπο έχουν στους ίδιους τους καλλιτέχνες ..?
    Όσον αφορά την ιντερνετική ανάγνωση, σίγουρα και μπορεί να είναι πραγματική, πχ σ ένα σάιτ σαν αυτό, αλλά κι εσείς που γράφετε και αυτοί που σας διαβαζουν προέρχονται από την κουλτούρα του βιβλίου κι η ύπαρξη του ίντερνετ για αυτούς είναι απλά εργαλειακή. Πιστεύω ότι το σημαντικό είναι το μέσο: το μέσο του ίντερνετ είναι η εικόνα κι ενα κείμενο που εμφανίζεται στην οθόνη γίνεται κι αυτό εικόνα προορισμένη για ένα παθητικό δέκτη, του οποίου το πνεύμα κυριολεκτικά καταλαμβάνεται. Η, ας την πούμε, γραπτή ανάγνωση απαιτεί οπτικη προσπάθεια ενεργητική (που δεν σχετίζεται καταρχάς με το βαθμό δυσκολίας του περιεχομένου) κι την οποία προυποθέτει η τελική κατανόηση. Για τους ίδιους λόγους πιστεύω ότι δεν γίνεται να “ακούς” μουσική απο youtube, όπως κι ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να υπάρξει “εκπαιδευτική” τηλεόραση (εκτός ίσως από την πλατωνική Πολιτεία)…..

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s