Natura e Origine della Mente / Romeo Castellucci

Goya 56 - Subir y bajar

Αντικρίζουμε τη φύση σαν κωμωδία,

εντοπίζουμε μια τρανταχτή στιγμή

αυτής της φυσικής κωμωδίας,

παρεμβαίνουμε διακριτικά,

με μια τεχνητή αντιστροφή,

ενισχύοντας την κωμωδία αυτή

στον έσχατο βαθμό.

René Jakurz

Η παράσταση ανέβαινε σε ένα προάστιο, το οποίο λίγη σχέση είχε με το κέντρο της πόλης (τουλάχιστον με το πολύ κέντρο). Το θέατρο ήταν καλοστημένο· όταν ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο, ο χώρος στον οποίο παραμείναμε άπραγοι αναμένοντας να περάσουμε μέσα είχε δύο καλές βιβλιοθήκες και παρουσιαζόταν συνολικά φιλικός και άνετος. Οι πόρτες άνοιξαν και μεταβήκαμε στην πλατεία· αντί να καθίσουμε, οι ταξιθέτες μας προσκάλεσαν, εξάπτοντας την περιέργειά μας, να μαζευτούμε σιγά σιγά όλοι επάνω στο μικρό τμήμα της σκηνής που μας ήταν διαθέσιμο –μερικοί τοποθετήθηκαν απευθείας στα καθίσματα της πρώτης σειράς.

Όταν είχαν όλοι οι θεατές στριμωχτεί επάνω στη σκηνή, η αυλαία ανέβηκε και από πίσω της φανερώθηκε ένας τοίχος από γυψοσανίδα, το κάτω μέσον του οποίου κοσμούσε μία τρύπα στο σχήμα –μάλλον γυναικείου– ανθρώπινου σώματος. Η τρύπα είχε ένα μέγεθος που δεν απέκλειε την απαγόρευση διέλευσης σε κάποιον ή κάποια επαρκώς ογκώδη. Διαβαίνοντάς την, βρεθήκαμε σε έναν μεγάλο φωτισμένο χώρο (τη σκηνή του θεάτρου) με άσπρο πάτωμα και μαύρους τοίχους. Μέσα μας περίμεναν, εκτός από λίγους ακόμα εργαζόμενους που κατόπιν τοποθέτησαν εδώ κι εκεί κάποιες σποραδικές καρέκλες, ένας άντρας, κρατώντας από το λουρί έναν τεράστιο μαύρο σκύλο, και μια γυναίκα που φορούσε ένα γκριζωπό-μπλε, μακρύ, ελαφρώς παλαιικό φόρεμα, κρεμασμένη σε ύψος τουλάχιστον έξι μέτρων από ένα σύρμα μονάχα με τον δείκτη του αριστερού της χεριού, συνθήκη που έμοιαζε να την εξαντλεί.

συνέχεια…

Advertisements

Ο Bowie

 low

Το μοντάζ παίζει λοιπόν

τον ίδιο ρόλο στον κινηματογράφο

που παίζει ο θάνατος στη ζωή

Pasolini      

Knowledge comes with death’s release

Bowie

Τώρα που κούρνιαξε η κατάσταση, ο καιρός (κυρίως συννεφιά και επίσης φλεβάρης μάρτης) δείχνει ιδανικός για ένα σημείωμα περί Bowie. Πιστός στον μύθο του, ο δικός μας προεικόνισε τον θάνατό του με ένα video clip, έστησε μια πρόχειρη ύστατη περσόνα και κατόπιν τα κακάρωσε με άψογο, φυσικά, timing· το τραγούδι και το κλιπ ήταν της σειράς και ο θάνατος από καρκίνο. Θα διευκρινίσω γραφικώ τω τρόπω πως ακούω Bowie εξ απαλών ονύχων και μα την αλήθεια ακούω ακόμα τον Bowie του ’76 με ’80 (εδώ και κάποιον καιρό κυρίως το Always crashing in the same car), αντικαθιστώντας το Lodger [1979] με το Aladdin sane [1973]. Αλλά δεν φαντάζομαι πως χρειάζεται να επιμείνω για να πείσω τον οποιονδήποτε έχει αυτιά, μάτια και τα υπόλοιπα, όποιον λοιπόν δεν έπεσε προσφάτως στη γη πως ο Bowie έπαψε ουσιαστικά να υφίσταται μετά από το άτιμο 1980· μιλάμε για 36 χρόνια! Υπήρξε για μια πρωτοφανώς δραστική και πετυχημένη δεκαετία και κατόπιν ξεφούσκωσε εκκωφαντικά και το ενδιαφέρον εστιάζεται επί της παρούσης ακριβώς σε αυτό το ξεφούσκωμα: εφόσον δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται, κυριολέκτω διαβεβαιώνοντας πάραυτα πως μου έχει χαλάσει η θέρμανση.

συνέχεια…

Εικόνες από μια έκθεση

Window at Le Gras

Οι θεοί που κοιμούνται μέσα στα μουσεία…

Artaud

Τα παρακάτω είναι άτακτες σημειώσεις, εικόνες, θέσεις και συμπυκνώσεις των εντυπώσεων, παραστάσεων, επηρειών και σκέψεων που μου προξένησε η επίσκεψη σε μία έκθεση ζωγραφικής μεγάλου μουσείου, που αφορούσε την επιρροή ζωγράφου του 20ού αιώνα σε άλλους ζωγράφους του 20ού αιώνα. Είχα αρκετό καιρό να βρεθώ σε κάτι παρόμοιο· συχνά μια τέτοια επίσκεψη λειτουργεί ως ένα είδος μοντάζ διαφόρων νοητικών αντικειμένων που πλέουν στα πεδία λόγου εντός των οποίων διαρκώς χανόμαστε και χαωνόμαστε, αφού πρώτα τα έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι. Σχεδόν όλα όσα ακολουθούν είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κοινότοπα και αποτυπωμένα με πρωτόλειο και βιωματικό τρόπο. Η συζήτηση θα με ενδιέφερε.

συνέχεια…