6 a.m. How to disappear completely στη Στέγη / ομάδα blitz

ή πώς την πάτησε ο Hölderlin

de_chirico_nostalgia_of_the_infinite

“Επειδή λοιπόν εδώ στην πραγματικότητα μιλάμε για την υψηλή τέχνη της καθημερινής γλώσσας του αληθινού βιώματος και ως εκ τούτου της ποιητικής γλώσσας, αυτή η τελευταία μπορεί να υπάρχει μονάχα όταν είναι αληθινή και ζωντανή, όταν δηλαδή μέσω της μεταφορικής γλώσσας μας θυμίζει τόσο πολύ την εσωτερικότητα, ούτως ώστε η ψυχή του ενός να μπορεί να αποκαλύπτεται ως κάτι υποστασιοποιημένο και χειροπιαστό στην εσωτερική ζωή του άλλου. Τότε μόνο το ξένο μπορεί να γίνει γι’ αυτόν οικείο και το οικείο σίγουρο και αναμφισβήτητο.”

Gustav Landauer

Σκοντάφτουμε πάνω σε μία σειρά από προσφιλείς αναφορές, τρέφουμε ελπίδες πως ό,τι καρτερούμε δύναται να πραγματωθεί, μα πάντοτε κινούμαστε υποψιασμένοι: τίποτα δεν μας εκπλήσσει, τα πάντα πρέπει να μας εκπλήσσουν. Στην παράσταση/performance των blitz οι αναφορές προτάσσονταν σε πρώτο πλάνο, οι προθέσεις ήταν δεδηλωμένες μέσα στην ασάφειά τους, πολλά στοιχεία όμως προϊδέαζαν για το τελικό αποτέλεσμα. Παραθέτουμε από το πρόγραμμα: «Το σύνθημά τους είναι “όχι άλλη πραγματικότητα”… [Δ]ιαπραγματεύονται την ιδέα μιας πορείας, μιας διαδρομής –ταυτόχρονα εξωτερικής και εσωτερικής– προς έναν τόπο και μια άλλη ζώνη πραγματικότητας. Γίνονται οι καταληψίες ενός ερειπωμένου εργοταξίου στις παρυφές μιας πόλης. Εκεί, χρησιμοποιώντας τα απομεινάρια του παρελθόντος με ποιητικούς όρους, θα οικοδομήσουν μια μελλοντική επικράτεια».

Εμπνεόμενοι από ένα ποιήμα του Hölderlin (Θρήνοι του Μένωνος για τη Διοτίμα, στη μετάφραση της Στέλλας Νικολούδη), το Stalker του Tarkovsky (και το μυθιστόρημα Roadside Picnic των αδερφών Strugatsky στο οποίο βασίστηκε), παραθέτοντας μια περικοπή των Deleuze-Guattari σχετικά με τις γραμμές φυγής (Mille Plateux, μτφ. B. Massumi, 225), αφοσιώνονται στο εξαιρετικά φιλόδοξο πρόγραμμα μιας ποιητικής αποτύπωσης της ουτοπίας και της εισόδου στον εαυτό με σκοπό την έξοδο από αυτόν, προς το Όλον.

συνέχεια…

Τρία μικρά κείμενα του Bernhard

bernhard_bench

Τα παρακάτω αποτελούν τρεις ομιλίες του Thomas Bernhard κατά την παραλαβή βραβείων, σε μετάφραση Σπύρου Μοσκόβου (Τα βραβεία μου, Εστία 2010). Οι αντιδράσεις της αυστριακής δημόσιας σφαίρας σε αυτές και τις άλλες εκφορές κατά τις τελετές βραβεύσεών του περιγράφονται εν παρόδω στο βιβλίο, ένα μικρό σύνολο κωμικών και τυπικά μπερνχαρντικών μινιατούρων.

“Την άλλη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν ότι ο συγγραφέας Μπέρνχαρντ είχε προκαλέσει σκάνδαλο. Μια εφημερίδα της Βιέννης, που λεγόταν Βιεννέζικη Δευτέρα, έγραφε στην πρώτη σελίδα ότι ήμουν ένας κοριός που έπρεπε να τον λιώσουν.”

~

Ομιλία Ι, κατά την απονομή του Λογοτεχνικού Βραβείου του Ελεύθερου και Χανσεατικού Δήμου της Βρέμης

Αξιότιμοι παρευρισκόμενοι,

Δεν μπορώ να μείνω πιστός στο παραμύθι για τους αρχιτραγουδιστές της πόλης σας·i δεν θέλω να διηγηθώ απολύτως τίποτα· δεν θέλω να τραγουδήσω· δεν θέλω να κάνω κήρυγμα· αλλά τούτο είναι αλήθεια: τα παραμύθια τέλειωσαν, τα παραμύθια για τις πόλεις και για τα κράτη και όλα εκείνα τα επιστημονικά παραμύθια· το ίδιο και τα φιλοσοφικά· δεν υπάρχει πια ο κόσμος των πνευμάτων, το ίδιο το σύμπαν δεν είναι πια παραμύθι· η Ευρώπη, το ωραιότερο, είναι νεκρή· αυτή είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα όπως και η αλήθεια δεν είναι παραμύθι, και η αλήθεια δεν υπήρξε ποτέ παραμύθι.

συνέχεια…