Ιούλιος Καίσαρας στην Πειραιώς 260 / Τσέζαρις Γκραουζίνις

jacques-louis-david-the-lictors-bring-to-brutus-the-bodies-of-his-sons

Συχνά θα ανακαλύψουμε πως όχι μόνο τα καλύτερα,

μα και τα πιο ιδιαίτερα μέρη του έργου ενός ποιητή,

ίσως να είναι αυτά στα οποία οι νεκροί ποιητές, οι πρόγονοί του,

επιβεβαιώνουν πιο σθεναρά την αθανασία τους.

T.S. Eliot

Η παραπάνω περικοπή αναφέρεται μεν στην ποίηση, μα η βαρύτητά της αναβαθμίζεται στην περίπτωση της θεατρικής σκηνοθεσίας. Ο σκηνοθέτης όχι απλά αναφέρεται στον νεκρό ποιητή, δεν επιβεβαιώνει μόνο την αθανασία του, μα παρουσιάζεται ως καλλιτέχνης-κριτικός: ερμηνεύει με τη δημιουργία του τον νεκρό, τον επαναφέρει διαρκώς στο όριο μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, το σημείο όπου εγκαταβιώνουν τόσο ο στοχασμός όσο και η καλλιτεχνική δημιουργία.

Πώς αναπτύχθηκε αυτή η σχέση στο ανέβασμα του Ιουλίου Καίσαρα από τον Τσέζαρις Γκραουζίνις, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών; Οπωσδήποτε, κάποια διευκρίνιση του τύπου “παράσταση βασισμένη στον Shakespeare” στο πρόγραμμα του φεστιβάλ θα ήταν απαραίτητη για το ανυποψίαστο κοινό. Τα στοιχειώδη υλικά: ένα κλασικό έργο-πρόβλημα, καλοί ηθοποιοί, έντονη και αρκετά φροντισμένη μα όχι κραυγαλέα σκηνογραφία. Η κατάληξη: τίποτα όρθιο από τον Ιούλιο και από τον Καίσαρα, χωρίς η άβυσσος που δημιουργήθηκε να καταλαμβάνεται επί της ουσίας από οτιδήποτε θα μπορούσε να αναπληρώσει το κενό.

συνέχεια…

Advertisements