λίστα hip hop: all we got

doom2

συνεχίζουμε σε παρόμοιο μοτίβο, μεταφερόμαστε όμως στο παρόννν

μια λίστα κυρίως πρόσφατων κομματιών του ευρύτερου αμερικανικού hip hop (ή εκεί γύρω τέλος πάντων), υπό ανανέωση

με κάποιες αλλαγές αλλοπρόσαλλες κι άλλες ιδιοπρόσαλλες!

με κάποιες επαναλήψεις ονομάτων ή και δίσκων ολόκληρων, με μουσικές πλουσίων και απόκληρων!

(με όλους ζωντανούς, εκτός από έναν που πέθανε πριν λίγες μέρες στα είκοσί του…)

με κάποια κομμάτια χορευτικά και άλλα λιγότερο, πάντως χωρίς πολύ μπραγκαντόσιο

με πολλούς σημαντικούς πρόσφατους μουσικούς!

με κάποια να έχουν βίντεοκλιπ και κάποια όχι, κάποια πασίγνωστα κι άλλα που πιάστηκαν μ’ απόχη

και τα λοιπά

(είναι άραγε το hip hop η περιοχή όπου τα πράγματα κινούνται περισσότερο τελευταία;)

στείλτε προτάσεις και γενικότερες φάσεις!

(πατώντας κάτω δεξιά στο σήμα του youtube ανοίγει κανονικά η λίστα εκεί)

 

Advertisements

Στοιχειώδης τζαζ

Circle-of-4ths-giant-steps

Καμιά τρομερή φιλοδοξία, δεν τοποθετούμαι ως αυθεντία, απλά μου έτυχε προσφάτως φίλος κατά τ’ άλλα γάτος να μου δηλώσει ευθαρσώς πως τον Coltrane δεν γνωρίζει, κι επειδή τόχω μετερίζι να κοινωνούνται αφειδώς του καθενός οι μικρογνώσεις βάζω λίγη τζαζ σε στρώσεις ώστε αναγνώστη να ενδώσεις και ν’ αποκτήσεις μια εικόνα περί του τελευταίου αιώνα.

συνέχεια…

Το μάθημα / Ionesco / Κορύβαντες

James-Ensor-Portrait-d_-Alexandra-Daveluy
Ακριβώς σαν σήμερα, 68 χρόνια πριν, έκανε την πρεμιέρα της στο Παρίσι Η φαλακρή τραγουδίστρια· το Μάθημα ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα. Ο μεγαλύτερος παραλογισμός με αυτά τα λεγόμενα έργα του παραλόγου δεν άπτεται του περιεχομένου τους, μα του γεγονότος ότι παίζονται ασταμάτητα, από τις 16 Φεβρουαρίου 1957 μέχρι σήμερα, στο παρισινό Théâtre de la Huchette… Μη γνωρίζοντας ότι το παγκόσμιο ρεκόρ σερί παραστάσεων στο ίδιο θέατρο διαδραματιζόταν ένα τετράγωνο παραδίπλα, πέρασα πολλάκις από τη γωνία Saint-Michel με Rue de la Huchette χωρίς να επισκεφθώ αυτή τη διπλή, ασταμάτητη μηχανή τραγουδίστριαςμαθήματος. Όμως τους Κορύβαντες, που μας απασχολούν επί της παρούσης, τους είχα ξαναεπισκεφθεί σε μια σπονδυλωτή παράσταση με τον τίτλο Διάβολος. Πρόκειται για ένα underground υπόγειο, που λειτουργεί χάρη στη ζωτική ορμή του ηθοποιού και σκηνοθέτη Ανδρέα Θεοχάρη και που επί της παρούσης, και όπως ίσως υποψιαστήκατε, ανεβάζει το Μάθημα (La Leçon, γραμμένο το 1950) του Ιονέσκο.

συνέχεια…

σαρακοστή

Edouard_Manet_-_Luncheon_on_the_Grass_-_Google_Art_Project

Την καθαρά δευτέρα πετάξαμε χαρταετό στο πάρκο τρίτση. Είχαμε ένα μπούμερανγκ και μια φτηνιάρικη πλαστική μπάλα, φάγαμε χαλβά και ταραμά και λαγάνα που ’χε φέρει η κοντή, η οποία ήταν το πνεύμα της σαρακοστής ενσαρκωμένο: έφερε το φαΐ, θα ’χαμε ψοφήσει της πείνας γιατί δεν είχαμε τίποτα άλλο πέρα από κάτι κακομοιροχαλβάδες που ’χα φέρει εγώ· κατόπιν εντόπισε το μπούμερανγκ του γιαννάκη, το ψάχναμε τουλάχιστον 3 εργατοώρες όλοι μαζί αλλά αυτή επέμεινε και το βρήκε κοντά στο σούρουπο, ο ζαννάκης, με τον οποίο ήμαστε συμμαθητές στο γυμνάσιο, το είχε πετάξει σα μαλάκας στην κατηφόρα ενός λόφου και στεναχωριόταν πολύ που δεν το ’βρισκε γιατί το είχε κλέψει στο βερολίνο μαζί μ’ έναν κολλητό του με τον οποίο τα είχανε σπάσει πρόσφατα, πράγμα που ακόμα τον τρώει και αργότερα το είχε κάνει δώρο στη σύντροφό του ιωάννα, μιλάμε με λίγα λόγια για ένα εξαιρετικά θυμικά φορτισμένο μπούμερανγκ και στο τέλος η κοντούλα κατάφερε να ανεβάσει τον χαρταετό τέρμα, μέχρι τότε τον είχαμε πάει λίγο πάνω αλλά όλο τρελαινόταν έξαφνα και καταποντιζόταν σαν πρεζάκιας σε χαρμάνα, η αλήθεια είναι πως δεν φύσαγε μέχρι τις 5 με πεντέμισι σχεδόν καθόλου κι έτσι όλος ο κόσμος που είχε μαζευτεί στο πάρκο τρίτση, το οποίο βρισκόταν σε μία κατάσταση που περιγράφηκε μονολεκτικά τη στιγμή που εισερχόμασταν ως «τα μπάνια του λαού» δεν είχε καταφέρει παρά να ανυψώσει έναν πολύ περιορισμένο αριθμό χαρταετών, το πολύ πέντε αετοί βρίσκονταν ψηλά στον αέρα αλλά ήταν ωραία να παρακολουθεί κανείς τις διαρκείς αποτυχίες, πράγμα που άλλωστε συνιστά γενικό κανόνα, η παρακολούθηση της αποτυχίας είναι πάντοτε απολαυστική και η παρακολούθηση της απόλυτης αποτυχίας αποτελεί την ύψιστη απόλαυση, εν πάση περιπτώσει δεν θεωρείται εδώ σύμπτωση ότι όταν η δήμητρα έπιασε ξανά, εφόσον ο αέρας είχε ανέβει λίγο, τον αετό στα χέρια της, κατάφερε να τον στείλει, όπως λέγεται, στα ουράνια και να μας τελειώσει την καλούμπα, που ήταν βέβαια λίγη καλούμπα, κρίμα γιατί από ένα σημείο και μετά όση καλούμπα και να έχεις ο αετός πλέον δεν πέφτει, κι έτσι τρώει όλη την καλούμπα, ταΐζει κανείς τον αετό καλούμπα και ο αετός τρώει αυτήν την καλούμπα, υπό την έποψη αυτήν ο αετός δεν διαφέρει σημαντικά από π.χ. τα σκουλήκια, τη φωτιά ή τον θάνατο, ο μεταφορικός βέβαια αετός, γιατί ο πραγματικός αετός δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να φάει όλη την καλούμπα, παρά μόνο μια συγκεκριμένη, πεπερασμένη ποσότητα καλούμπας, γιατί ο πραγματικός αετός έχει στομάχι και το στομάχι αυτό είναι ένα πεπερασμένο σώμα, όντας βεβαίως τμήμα του ατόμου-αετός, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα, η σχέση αετός/στομάχι αετού, πάντως αυτή η στιγμή κατά την οποία ο αετός, ο μεταφορικός όχι ο πραγματικός, δεν πέφτει πια και καταβροχθίζει καλούμπα κατά βούληση έχει από μόνη της ενδιαφέρον, γιατί μεταφράζεται με προφανή τρόπο σε μια συγκεκριμένη εννοιολόγηση της ποσότητας και της ποιότητας, μα αυτή είναι επίσης μια τελείως διαφορετική θεματική, παρομοίου επιπέδου αφαίρεσης με αυτήν που ήδη προσπεράσαμε: αετός/στομάχι αετού, και θα την προσπεράσουμε κι αυτή, οι προβληματικές αυτές ποσότητας ποιότητας και αετικού στομαχισμού βρίσκονται σε ένα επίπεδο αφαίρεσης τελείως διαφορετικό από αυτό στο οποίο σκόπευα να κινηθώ, γιατί η καλούμπα είχε στοιχίσει 2 ευρώ και ο αετός δέκα, μια ακραία περιστασιακή υπερκοστολόγηση καθαροδευτεριάτικων μικροκομπιναδόρων που όμως δεν μας ενόχλησε γιατί το ζητούμενο είναι να τελικιάσει ο αετός και να μην αυτοκαταργείται αναίτια, ακόμα κι αν ο αετός μας ήταν κακής ποιότητας κι εδώ βεβαίως η λέξη ποιότητα σηματοδοτεί κάτι διαφορετικό, κακός αετός με λίγη καλούμπα που προσέφερε πολλή χαρά, ιδίως στη μικρή δημητρούλα που συγκεντρωνόταν με την ύψιστη ένταση, σμίγοντας τα φρύδια καθώς κοίταζε ψηλά και ατένιζε τον αετό να μπλέκεται σε δέντρα, να προσγειώνεται ξανά και ξανά άτσαλα σε παρτέρια, πλαγιές και σκοινιά άλλων αετών, τους οποίους κινδύνευε να συμπαρασύρει, πράγμα το οποίο όμως εντέλει δεν συνέβη ούτε μία φορά, ο διπλανός μας αετοεκτοξευτής μάλιστα έσωσε κάποτε τον αετό μας από τσάκισμα και τον επαναπογείωσε, δεν ξέρω αν το έκανε περισσότερο από αλτρουισμό ή σε μια απόπειρα διάσωσης του δικού του αετού που είχε μόλις καταφέρει να απογειωθεί οριστικά, είχε έναν όμορφο και λιτό εξαγωνικό αετό, ενώ ο δικός μας ήταν ένα κακόγουστο και υπόπτου κατασκευαστικής φύσεως τριγωνάκι αλλά τι μπορεί να κάνει κανείς, κι άλλωστε αυτό το δίπολο αλτρουισμού/ιδίου συμφέροντος ίσως τέλος πάντων να μας εξαπατά και να οφείλουμε επίσης να το ξεφορτωθούμε, όμως το πρόβλημα αυτό θα πάει κατευθείαν να συναντήσει την ποιοσότητα και τον στομαχαετό στο καθαρτήριο των αναβλημένων θεματικών, γιατί ενώ φαινομενικά ταλαντώνεται προς το έδαφος από το οποίο οι αετοί απογειώνονται, καταλήγει αναπόφευκτα στον ουρανό των ιδεών όπου οι αετοί λαχταράνε να βρεθούν, γιατί οι αετοί δεν είναι τελικά, παρά μια διπλή, μεταφορική μεταφορά, ο αετός μεταφέρει τον αετό που μεταφέρει όλη την ώρα κάτι άλλο, την ψυχή τη σκέψη την ελευθερία όχι όχι όχι είχε επιτέλους αρχίσει να φυσάει καθώς εδώ, στο κείμενο άρχιζε όλο και περισσότερο να κυριαρχεί η ροπή προς την αφαίρεση αλλά η σαρακοστή είχε διασωθεί, ο γιαννάκης ξαναβρήκε το μπούμεράνγκ του, ο βρωμοαετός μας, κάτι μεταξύ νερόκοτας και φοίνικα, μπήκε στο πορτ-μπαγκάζ και ο δημήτρης είχε φάει τη μισή λαγάνα, το ένα τρίτο της ταραμοσαλάτας και σίγουρα μια ικανή ποσότητα ελιών, χαλβά και τουλούμπας όσο οι υπόλοιποι προβαίναμε σε αθλοπαιδιές και στη συνέχεια ξάπλωσε σε στυλ πρωινό στη χλόη, χωρίς τη λίμνη την ειδυλλιακότητα και τα γυμνά θελκτικά ευπροσήγορα κορίτσια, στη θέση των οποίων είχαμε: μια τσιμεντένια βάση για περίπτερο χωρίς περίπτερο, δύο παραγεμισμένους κάδους σκουπιδιών, έναν χαρταετό βασίλης ΑΕΚ που δεν απογειώθηκε ποτέ και έλλειψη ανέμου, αλλά τελικά όλα αυτά δεν θα πω ότι δεν έχουν σημασία, αλλά μάλλον ότι οπωσδήποτε δεν περικλείουν τα πάντα και μάλλον το ζήτημα είναι αυτό το αίτημα περίκλεισης, το περικλείειν ως εικόνα του κόσμου που περιλαμβάνει τις πάπιες, τον αναπάντεχο και κωμικό ίλιγγο, την αλόη που φύτεψα στον τάφο που επισκεφθήκαμε στο πάρκο –κάποιος επισκέπτεται τους νεκρούς και άλλοι γύρω του παιχνιδίζουν– όπως και τον ίδιο τον τάφο, τα γλειφιτζούρια, καλαμπόκια και μαλλιά της γριάς ή των γριών, τέλος πάντων καταλαβαίνετε τη βασική ιδέα, ίσως είναι κοινότοπη αλλά σαν όλες τις κοινοτοπίες είναι ταυτόχρονα και στοιχειώδης, οπότε απαραίτητη, περικλείουμε ή δεν περικλείουμε, να μία απορία, μια μάλλον ανόητη απορία, που μετασχηματίζεται σε: περικλείουμε· πώς, γιατί, πού, πότε περικλείουμε και πότε, πού, γιατί και πώς είμαστε σε θέση να θεματοποιήσουμε τις περικλείσεις μας. Φύγαμε από το πάρκο όταν βράδιαζε και καταλάβαμε πως η μέρα είχε πια μεγαλώσει λίγο, ο κουραστικός αυτός χειμώνας επιτέλους πλησίαζε σε ένα τέλος. Καθώς περπατούσαμε πλάι στις σκουριασμένες ράγες που το περίζωναν, για την ιστορία των οποίων δεν γνωρίζαμε τίποτα, το χρώμα του ουρανού, σε συνδυασμό με τις καλαμιές της λίμνης, δημιουργούσαν ένα απόκοσμο τοπίο, από αυτά που έρχονται από καιρό σε καιρό να υπενθυμίσουν με τον απλούστερο τρόπο πως τα πάντα αξίζουν τον κόπο.

Ο αδαής και ο παράφρων / Bernhard / Περλέγκας

otto-dix-portrait-of-sylvia-von-harden-1926

Πρόσφατα αντιλήφθηκα ότι ο μπερνχαρντικός Αδαής και παράφρων που σκηνοθετεί ο Γιάννος Περλέγκας ανεβαίνει ακόμα, και έβαλα στη σειρά κάποιες σημειώσεις που είχα γράψει όταν τον είχαμε παρακολουθήσει πρόπερσι το φθινόπωρο, πριν ενάμιση χρόνο περίπου. Η νύχτα ήταν σημαδιακή: κατά την επιστροφή από το ίδρυμα Κακογιάννη μαζέψαμε επί της Πειραιώς έναν ~διβδόμαδο κατάμαυρο σαρδανάπαλο από τη ρόδα ενός αμαξιού, ο οποίος τελικά παρέμεινε στην παρέα. Τον έβαλα στην τσάντα πλάτης για τη μεταφορά, αλλά είχα προνοήσει, την είχα αδειάσει κι έτσι τ’ αντικείμενα –βιβλία, σκουφιά και άλλα– γλίτωσαν από τις εκκρίσεις του τρόμου του. Τώρα μασουλάει μανιωδώς ό,τι πετύχει μπροστά του, από πλαστικά μπουκάλια μέχρι αβοκάντο και από το λάστιχο του ψυγείου μέχρι τον άλλον γάτο, κάκτους, οδοντόκρεμες, γιαούρτια και εκτυπωμένα θεατρικά έργα: ένας αξιαγάπητος, εξοργιστικός μανιακός.

Ό,τι γράφεται παρακάτω περί της παράστασης, λοιπόν, τελεί υπό την αίρεση των πιθανών μετεξελίξεων του ανεβάσματος. Το πρώτο μισό του κειμένου δεν σχετίζεται άμεσα με την παράσταση, παρά με τις σχέσεις μεταξύ κειμένου, παράστασης, θεάτρου, ζωής και άλλων. Για κάποιες ευρύτερες σκέψεις περί Bernhard, με αφορμή άλλη περσινή παράσταση, βλ. αυτό το σημείωμα περί Πλατείας Ηρώων. Παράσταση Bernhard: πάντα μια καλή αφορμή για παραλήρημα –έστω και ετεροχρονισμένο!

συνέχεια…

Destination free / ομάδα {1, 1, 1}

bacon metro triptych

Μπορούμε σε κάποιον βαθμό να σκεφτούμε στη βάση των αρχικών ακέραιων αριθμών: 1, 2, 3, 4 (και το πράγμα περιπλέκεται όσο η μέτρηση προχωράει, ή ίσως καθίσταται περιττό, ποιος ξέρει) με την προσθήκη του 0, τόσο ως προσθετικής ταυτότητας όσο και ως ιδιότυπης βαθμίδας. Ένα σύνολο από απλές ερωτήσεις: τι σημαίνει να είναι κάτι 1; Πώς μπορούμε να σκεφτούμε το 2 εντός και εκτός αντιθετικότητας (αληθεύει τελικά ότι το 1 γίνεται 2, αλλά το 2 δεν γίνεται 1;)· το 3 ως διάταξη ή ως ενδιαμεσότητα εντός του πεδίου που συγκροτείται κατά τη συσχέτιση του 1 με το 2 ή του 1 με το 1΄ (εάν το 3 είναι η πρώτη θέση συμμετρίας, πώς διαφέρει από τις συμμετρίες που εμφανίζονται πιο περίπλοκες επειδή είναι συμμετρίες πολυπληθέστερων συνόλων;)· το 4 ως δυναμικό ή στατικό αναδιπλασιασμό του 2; Πώς συναρθρώνονται αυτά τα προβλήματα και τι ρόλο παίζει το 0 στους συσχετισμούς αυτούς;

συνέχεια…

Οι δαιμονισμένοι / Konstantin Bogomolov / Dostoyevsky

camus_dostoyevsky_demons

Εντός του πρώτου πενταλέπτου το πράγμα βρώμισε σαν το παροιμιακό ψάρι: η υπό ανάκριση κοπέλα, αναθυμούμενη τα βάσανα της νιότης της, έπιασε να κραυγάζει κι εμείς μετρούσαμε άψυχες, στιλιζαρισμένες, πανομοιότυπες κραυγές. Θεώρησα θεμιτό να φτάσει στις τρεις· στις πέντε είχα κάπως εκνευριστεί κι όταν έχασα το μέτρημα, στην περιοχή των χαμηλών διψήφιων, ήμουν πια προϊδεασμένος γι’ αυτό που θα επακολουθούσε. Ούτε λίγο ούτε πολύ, παρακολουθήσαμε έναν πρόχειρο και ανερμάτιστο αχταρμά, βασισμένο σε ένα σετ τυπικών συγκαιρινών μας πυλώνων καλλιτεχνικής κατάπτωσης: υπερτίμηση της θεωρίας, ναρκισσισμός και αυτοαναφορικότητα, πασπαλισμένα με χορταστικές δόσεις αρμέγματος του ανέμπνευστου και ψευδοριζοσπαστικών νεωτερισμών.

συνέχεια…